Maña tiymese, saña da tiymesiñ!

(Qıssa)

Bütün kün küz yağmurı yağa. Quzğunnen qarğa küldürici bir şey uydurıp çıqardılar. Yağmurdan saqlanmaq niyetinen bir şampinyon üzip, şemsiye tübünde oturmağa istediler.

Otlar arasında ösken şampinyon mantarı pek ufaçıq olğan. Quzğunnen qarğanı ise köz tiymesin, maşallası bar edi – semiz, toq ediler.

Elbette, olar ekisi mantar tübünde otursa – sılanırlar.

— Canım! – ahırı dayanalmay, quzğun lafnı başladı. – Ekimiz sılanğandan köre, sen mantar tübünden çıqıp, bir özüñ sılansa ediñ, men ise şu vaqıt özüm quru yerde oturır edim.

— Men bellesem, güzelim, — nazik sesnen qarğa söyledi, – Sen özüñ yağmur astında sılansañ, maña pek yahşı olur edi. Şay olsın da, men özüm şampinyon tübünde oturırım.

— E-e, – dedi quzğun – Men seni öyle de ziyrek olğanını bilmegen edim.

Soñ, mantarnı yerge taşlap, açuvlanıp, qaba sesnen:

— Şay olsa, ekimiz sılanayıq! Qanatlarım sılansa da, yüregim tınç olur! – dey.

— Menimki de tınç olur, — dedi mulâyim qarğa. – Mantar maña tiymese, saña da tiymesiñ!

İyün, 2007

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s