Eyilikke eyilik bekleme

(İkâye)

Azbarda eki saat toqtamayıp yağmur yağa. Tamçılar pencerege şiddetli urula, ve suv aqımına çevirilip camdan çeşit taraflarğa aqıp tüşeler. Olar sanki canlı bir şey, de toqtaylar, de daa çapıp başlaylar. Soñ, yol tapalmayıp, közlerimizden ğayıp olalar.

Ömrümiz de öyle, iç yol tapalmay, anda-mında çapıp yüremiz. Soñ abınsaq ise, ağlay oturıp, özümizni yavaş-yavaş öldüremiz.

Saat dörtke yaqınlaştı. Ne ise, yağmur toqtadı. Soqaqta adamlar yürip başladı. Balalar da evde oturmaylar, tez-tez azbarğa çapıp çıqtılar. Oynap-külip, o yaq bu yaq yuvurıp, gölçiklerge gemiler yibereler.

Birden soqaqlarnıñ köşesinden uzun, arıq, çalbaşlı bir adam peyda odı. Onı körgen bir balaçıq seslenip:

Продолжить чтение «Eyilikke eyilik bekleme»